கடந்த இரு தினங்களில் வெளியான நாளேடுகள் மற்றும் வாரப் பத்திரிகைகளில் மூன்று ஆய்வுரைகள் தமிழ் நாடு
தேர்தல் நிலவரத்தைப் புரிந்து கொள்ள உதவுபவை:
1. எம் எஸ் எஸ் பாண்டியன் ஏப்ரல் 6 2011 நாளிட்ட இந்தியாடுடேயில் எழுதியுள்ள "திமுகவின் புதிய அரசியல்",
(பக்கம் 25) திமுக ஏன் இலவசத் திட்டங்களைக் கையில் எடுத்த்து என்பதை சித்தாந்த ரீதியில் புரிந்து கொள்ள உதவுவதாகும். "தமிழகத்தில் சமூக நீதியும் தமிழ் அடையாளமும் முக்கியத்துவத்தை இழந்து விட்டதால், கடந்த பத்தாண்டுக் காலத்தில் திமுக ஒரு புதுவகை அரசியலை உருவாக்கியது", என்று வாதிடுகின்றார், புதுடில்லி ஜவகர்லால் பல்கலைக் கழக வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியரான பாண்டியன்.
2. அடுத்தது, தி இந்து நாளிதழில் 29 03 2011 அன்று வெளியாகியுள்ல சுரேஷ் நம்பத்தின் தமிழக தேர்தல் நிலவரம் குறித்த விரிவான ஆய்வுரை. இந்தக் கட்டுரையின் நகல் கீழே தரப்பட்டுள்ளது. இணைய முகவரியும் தரப்பட்டுள்ளது.
"பல தொகுதிகளில் போட்டியாளர்கள் மிக்ப் பொருத்தமாக நிறுத்தப் பட்டுள்ளனர். மிக் நுண்ணிய உள்ளூர் விஷயங்கள் சமநிலையைக் குலைத்து தீர்ப்பை திசை திருப்பிவிடக் கூடும். இனி பிரச்சாரம் எந்தத் திசையில் செல்கின்றது என்பதைப் பொறுத்தே தேர்தல் முடிவுகள் அமையக் கூடும்", என்று வாதிடுகின்றார் இந்தக் கட்டுரையாளர்.
3. தினமணியில் 30 03 2011 அன்று வெளியான தலையங்கம், தற்போதைய தேர்தலின் காணப்படும் ஆரோக்கியமற்ற கூறுகளை ஆராய்கிறது :
"ஒரு தொகுதியில், குறிப்பிட்ட கட்சி சார்பில் போட்டியிட விரும்புவோர் முதலில் அந்தத் தொகுதியில் உள்ள கட்சிக்காரர்களின் பெரும்பான்மை ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட வேண்டும். அத்தகைய உள்கட்சி ஜனநாயகம் ஏற்படுமேயானால், ஒரு கட்சித் தலைமை தனது மனைவி, மகன், மைத்துனர், மாப்பிள்ளை, பேரன் என்று நெருங்கிய உறவினர்களுக்குத் திடீரென ஓர்இரவில் வாய்ப்புகளை வழங்கிவிட முடியாது அல்லது தலைமைக்கு நெருக்கமானவர்களுக்குப் பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்து, பட்டியலில் தங்கள் பெயரைச் சேர்த்துவிடவும் முடியாது. ஒருகட்சித் தலைமை தன்னிச்சையாக வேட்பாளரைத் தேர்வு செய்யும் போக்குக்குத் தடை ஏற்பட்டால் மட்டுமே, குடும்ப அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும்", என்பது தினமணியின் வாதம்.
இந்தத் தலையங்கத்தின் நகலும் கீழே தரப்பட்டுள்ளது. .
தி இந்துவில் வெளியான ஆய்வுக் கட்டுரை
Tamil Nadu: the local vs. the general
| It is the small details that will make up the big picture in the State, says SURESH NAMBATH |
Sometimes, it is the small battles that decide the fate of a war. The 2011 Assembly election in Tamil Nadu is likely to be fought most intensely at the level of the polling booth. Local political equations and field-level dynamics could have a greater bearing on the outcome than any one State-level issue.
While there is no dearth of talking points in the poll campaign, with everything from the 2G scam to promises of freebies thrown in, the election scene betrays no sign of a wave building up in favour of one or the other of the two major parties, the ruling Dravida Munnetra Kazhagam, and the principal opposition, the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam.
The DMK, led by Chief Minister M. Karunanidhi, is counting on the freebies and subsidies it handed out while in government to counteract the ill-effects of perceived corruption and abuse of power, especially on the law and order front, that have added up over the last five years. The AIADMK, with Jayalalithaa at the head, is hoping to whip up the latent anti-incumbency factors to nullify any benefit that the ruling party might derive from drawing attention to welfare measures.
In such a situation, election management at the local level is crucial. Alliance-coordination on the ground, caste affiliation, candidate selection, cadre mobilisation – such variables could have a critical bearing on the big picture. Other things being equal, many seats could be won or lost because of any one of these factors.
In forging their alliances with other parties, both the DMK and the AIADMK have factored in the need to make up for the perceived shortfall in votes in specific regions of the State. The DMK, which covered its bases by tying up with the Vanniyar caste-based Pattali Makkal Katchi and the Dalit-based Viduthalai Chiruthaigal Katchi in the northern districts, brought in the Kongu Nadu Munnetra Kazhagam to bolster its chances in the western districts, where the AIADMK did very well in the 2009 Lok Sabha election.
According to the DMK's calculations, the KNMK, which polled nearly two per cent of the total vote in the State in 12 of the 39 Lok Sabha constituencies, could make a big difference in at least 20 Assembly constituencies. The KNMK got seven seats in the DMK front.
Similarly the PMK, with a Statewide vote share of about five per cent, is expected to lend critical support to the DMK-led front in at least 50 constituencies; the party has been allotted 30 seats. The VCK, which has a base in the north like the PMK, got 10 seats in recognition of its two per cent vote share. In the districts in the deep south (especially Kanyakumari, Tirunelveli, Tuticorin and Virudhanagar) as well as in the central areas and the delta, the DMK hopes the support of the Congress will be enough to see the alliance through. But the biggest advantage of the Congress, whose strength is estimated at between 12 and 15 per cent of the vote, is that it can boast of some support in almost all parts of Tamil Nadu.
In the AIADMK front, the Desiya Murpokku Dravida Kazhagam led by actor-turned politician Vijayakant, with a 10 per cent vote share, fulfils the role of the Congress in the DMK-led front with a more or less uniform spread of support across the State. The Left parties have their pockets of support, with the Communist Party of India (Marxist) strong in several urban constituencies, and the Communist Party of India enjoying support in some rural constituencies. Together, the parties have a vote share of about five per cent. The DMDK is contesting in 41 seats, the CPI (M) in 12 and the CPI in 10.
Smaller parties
Interestingly, both fronts include a large number of small parties, which serve two purposes. First, they help the front, if only in a small way, in a few constituencies. More importantly, some of them are brought in because of the community identity they invoke.
Even though the polity is becoming increasingly fragmented with the emergence of several small parties, the electoral contest is getting polarised between the DMK and the AIADMK. While there is no space for a third front, the dominance of the main parties within their fronts is weakening.
No party outside the two fronts is likely to win a seat in the 2011 Assembly election. At the same time, neither the DMK nor the AIADMK can be sure of being able to form a government without the support of the smaller allies. The DMK is contesting in only 119 of 234 constituencies; in another five, smaller allies are contesting on the DMK symbol. The party will find it next to impossible to win 118 seats for a simple majority. A strike rate of more than 95 per cent is what is required of the DMK in this election if it does not want to share power with its allies.
In this regard, the AIADMK is in a better position. The party is fielding candidates in 160 constituencies, leaving 74 to its allies. But, during the course of tough negotiations, Ms. Jayalalithaa had to part with several winnable constituencies. What the party gained in terms of quantity, it lost in terms of quality as the allies bargained jointly for a better deal in the parcelling out of constituencies.
Coalition government
This means the 2011 election could open up possibilities of a coalition government for the first time in Tamil Nadu. Even in 2006, the DMK fell short of a majority, winning only 96 seats. But the Congress and the other allies did not press for a share in power. Now of course, the situation is very different with the Congress having tried to wrest a pre-election commitment from the DMK on power-sharing in the event of a victory for the front.
Within the AIADMK alliance, the Left parties are not interested in being part of a coalition government: they view the alliance as a seat-sharing arrangement, no more than an electoral understanding. However, the DMDK views the issue very differently. After having lost two elections in a row (the 2006 Assembly polls and the 2009 Lok Sabha polls) since its inception, the party is hoping to be able to have a say in the formation of the next government.
What is driving the smaller parties into one or the other camp is the first-past-the-post system. After having proved their electoral worth by contesting alone, the minor parties end up gravitating towards one of the two fronts. Besides the DMDK and the Left parties, the AIADMK front includes the Puthiya Tamizhagam, a party with some support among Dalits in the southern districts and the Manithaneya Makkal Katchi, the political arm of the Tamil Nadu Muslim Munnetra Kazhagam. The All India Samathuva Makkal Katchi (AISMK) led by actor Sarath Kumar, which claims to represent the Nadar community, the All India Moovendar Munnani Kazhagam (AIMMK), which invokes the Thevar community, a faction of the Republican Party of India and the Kongu Ilaignar Peravai, a little-known group that will be a poor second to the KNMK in the race for the votes of the Gounder community, were roped in because of the perceived spin-off from their strong caste identity and not their strength, which is miniscule.
Political churning
In the DMK front, the Moovendar Munnetra Kazhagam (political rival of the AIMMK) and the Perunthalaivar Makkal Katchi (rival of the AISMK) were brought in for the same reason. This election will also witness the consequences of some political churning over the last few years. The DMK, originally a party with a strong urban bias is reaching out to the rural areas.
Having enjoyed a traditional support among the organised workforce and upwardly mobile sections, it is now portraying itself as a champion of the unorganised sections. The distribution of freebies and the extension of subsidies has the backing of sections that had traditionally voted for the AIADMK.
The AIADMK, on the other hand, has encroached on the space vacated by the DMK in several urban areas, most notably, Chennai. Indeed, many of the DMK stalwarts, including Mr. Karunanidhi and his son M.K. Stalin, have moved out of their constituencies in central Chennai. While Mr. Karunanidhi chose his home town, Tiruvarur, with substantial rural votes, Mr. Stalin shifted to the sub-urban Kolathur.
However, if the AIADMK loses out in its traditional strongholds in the southern parts of Tamil Nadu, especially Madurai, Theni, Dindigul, Sivaganga and Ramanathapuram, the party will not have adequate recompense in other areas. Vote transferability is another issue: it is doubtful whether the DMDK (AIADMK-led front) and the KNMK (DMK front) which contested on their own in 2009 can transfer all their votes to an alliance.
While the alliance arithmetic may show a slight edge for the DMK front, especially with the Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam, formerly a part of the AIADMK front, deciding to boycott the polls, the anti-incumbency and voter fatigue could restore the political equilibrium. After 1984, when M.G. Ramachandran was voted in as Chief Minister for the third time, no party has been able to retain power.
The contests in many places are evenly matched and minor, local issues could tilt the balance. Much will depend on how the campaign is run: on how the cadres are motivated and how much they enthuse the voters. The dots and the dashes, not the broad strokes, will make up the big picture in the 2011 election.
தினமணியில் வெளியான தலையங்கம்
தேர்வல்ல, திணிப்பு!
தமிழக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் அரசியல் கட்சிகளின் சார்பில் அறிவிக்கப்பட்ட வேட்பாளர்கள் மீதான எதிர்ப்பு முன்னெப்போதும் இல்லாதவகையில் பல இடங்களில் பல விதமாக வெளிப்பட்டது. இது எப்போதும் எல்லா தேர்தல்களின்போதும் நடப்பதுதான் என்று நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், அவ்வாறாக ஒதுக்கிவிடும் அளவுக்கு நீர்த்துப்போன எதிர்ப்புகளாக இவை இல்லை.வழக்கமாக இத்தகைய எதிர்ப்புகள், வாய்ப்புக் கிடைக்காத ஒரு நபரின் தனிப்பட்ட கூக்குரலாக இருக்கும். அதுவும்கூட மெல்ல ஓய்ந்துபோகும். ஆனால், இந்தத் தேர்தலின்போது இத்தகைய எதிர்ப்புகள் போராட்டமாகவும், சில இடங்களில் வன்முறைக் களமாகவும் மாறியது. சில இடங்களில் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னையாகவும் மாறியது. தமிழ்நாட்டில் பரவலாக எல்லா தொகுதிகளிலும், எல்லா கட்சிகளிலும் இத்தகைய போக்கு காணப்படுகிறது.அ.தி.மு.க.வின் முதல் வேட்பாளர் பட்டியல் வெளியானபோது, கூட்டணிக் கட்சிகள் தங்கள் தொகுதிகள் பறிபோனதற்காக ஆலோசனை நடத்த திண்டாடிக்கொண்டிருந்த வேளையில், தமிழ்நாடு முழுவதும் பல வேட்பாளர்களுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. அ.தி.மு.க.வின் இரண்டாவது வேட்பாளர் பட்டியல் வந்தபோது, எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்பட்ட நபர்களில் சிலரது பெயர்கள் எடுக்கப்பட்டிருந்தன. எதிர்ப்புக்குப் பலன் இருந்தது.அ.தி.மு.க. பட்டியலில் தூத்துக்குடி தொகுதியைப் பொறுத்தவரை மூன்று முறை வேட்பாளர் பெயர் மாறியது. இது வெறும் கட்சித் தலைமைக்கு ஏற்பட்ட குழப்பம் மட்டுமே அல்ல. கட்சித் தொண்டர்களின் கொதிப்பைக் கருத்தில் கொண்டதால் ஏற்பட்ட மாற்றம் என்றும் கருத இடம் இருக்கிறது.தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதி வெளியிட்ட வேட்பாளர் பட்டியலிலும் அதிருப்திகள் இருந்தன. ஆனால், பட்டியல் மாற்றப்படவில்லை. அக்கட்சித் தொண்டர்களும் சில இடங்களில் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, குரல் எழுப்பியது எதிர்க்கட்சியின் தொலைக்காட்சிகளோடு முடிந்துபோயின. வழக்கமாக இந்த விவகாரங்கள் தொலைபேசியிலேயே சரிக்கட்டப்படும். இப்போது போட்டி வேட்பாளர் மனுத் தாக்கல் செய்வது வழக்கத்தைவிட அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்ததால், தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதி வெளிப்படையாக வேண்டுகோள் விடுத்து, அறிக்கை வெளியிடும் நிலைமை ஏற்பட்டது. உச்சபட்சமான களேபரம் காங்கிரஸ் வேட்பாளர் பட்டியலின்போதுதான் நடைபெற்றது. தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவரின் உருவபொம்மையை எரிக்கும் அளவுக்கு வெறுப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. மாற்றி அறிவிக்கப்பட்ட வேட்பாளர் மனுத்தாக்கல் செய்ய முடியாதபடிக்கு என்னவெல்லாமோ நடந்தது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும்கூட இதில் விதிவிலக்கு அல்ல. ஒரு தொகுதிக்கு அறிவிக்கப்பட்ட வேட்பாளரை எதிர்த்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இப்போதைய எம்எல்ஏ களத்தில் இறங்கியதால் அவரைக் கட்சியிலிருந்து நீக்கியுள்ளார்கள். இருப்பினும் அவர் போட்டி வேட்பாளராகக் களத்தில் இருக்கிறார்.கேரள மாநிலத்தில், முதல்வர் அச்சுதானந்தன் பெயரே வேட்பாளர் பட்டியலில் இல்லை. அவரது ஆதரவாளர்கள் மறியல் போராட்டம் நடத்திய பிறகுதான் அவருக்கு வாய்ப்புக் கொடுக்கப்பட்டது என்கிற நிலைமை.கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடங்கி கழகங்கள் வரையிலும் கட்சித் தலைமைகளால் அறிவிக்கப்பட்ட வேட்பாளர்கள் அப்பகுதித் தொண்டர்களின் தேர்வாக இல்லை. கட்சித் தலைமை அல்லது குழுவின் தேர்வாக இருக்கிறது. தலைமை அறிவித்தால் அவருக்காக அந்தப் பகுதியில் உள்ள தொண்டர்கள் வரவேற்றுப் பணியாற்ற வேண்டும் என்கிற மனப்பான்மைக்கு எதிரான குரல்தான் எதிர்ப்பு மனோபாவமும், போட்டி வேட்பாளர்களும்.கட்சியில் தீவிரமாகப் பணியாற்றாத ஒருவரை வேட்பாளராக வலிய அறிவித்தால் எதிர்க்கிறார்கள். உள்ளூர் நபராக இல்லை என்றால் எதிர்க்கிறார்கள். மிகை பலம் படைத்த கட்சித் தொகுதியை கூட்டணிக் கட்சிக்குக் கொடுத்தால், நாங்கள் என்ன இலவு காத்த கிளிதானா என்று கேட்டு எதிர்க்கிறார்கள். இவை ஒருவகையில் ஆரோக்கியமான அரசியலுக்கு ஒரு வெள்ளோட்டம் எனலாம். ஒரு தொகுதியில், குறிப்பிட்ட கட்சி சார்பில் போட்டியிட விரும்புவோர் முதலில் அந்தத் தொகுதியில் உள்ள கட்சிக்காரர்களின் பெரும்பான்மை ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட வேண்டும். அத்தகைய உள்கட்சி ஜனநாயகம் ஏற்படுமேயானால், ஒரு கட்சித் தலைமை தனது மனைவி, மகன், மைத்துனர், மாப்பிள்ளை, பேரன் என்று நெருங்கிய உறவினர்களுக்குத் திடீரென ஓர்இரவில் வாய்ப்புகளை வழங்கிவிட முடியாது அல்லது தலைமைக்கு நெருக்கமானவர்களுக்குப் பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்து, பட்டியலில் தங்கள் பெயரைச் சேர்த்துவிடவும் முடியாது. ஒருகட்சித் தலைமை தன்னிச்சையாக வேட்பாளரைத் தேர்வு செய்யும் போக்குக்குத் தடை ஏற்பட்டால் மட்டுமே, குடும்ப அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும்.அமெரிக்காவில் இத்தகைய உள்கட்சி ஜனநாயக முறை நடைமுறையில் இருக்கிறது. அமெரிக்க அதிபர் தேர்வில் ஒருவர் போட்டியிட்டால் முதலில் அவர் கட்சியின் வேட்பாளருக்கான தேர்தலில் வெற்றி பெற்றால்தான், அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிட முடியும். இதனால் அவர் தனக்கான செயல்திறன், சொந்தச் செல்வாக்கு இல்லாமல் பிறப்புரிமையால் பெறும் வாய்ப்பாக இருக்காது. அல்லது தேர்தலில் போட்டியிடும் வாய்ப்பு என்பது அதிர்ஷ்டத்தால் அமையாது.இந்திய அரசியல் கட்சிகளிலும் அத்தகைய உள்கட்சி ஜனநாயகம் உருவாகும் என்றால், உண்மையான அரசியல்வாதிகள் மட்டுமே களத்தில் எஞ்சி நிற்பார்கள். அவர்கள் கட்சிக்குள் பெருவாரியான தொண்டர்களின் ஆதரவைப் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். உள்ளூர் கட்சித் தொண்டர்களுக்கே பிடிக்காத ஒரு நபரை மக்களிடம் திணிக்கும் ஜனநாயக வன்முறை நடக்காது.
